خود ؛ پس چه گمان است تو را به نصيحت و دعوت كردن او غير خود را ؟ ! پس اعتصام « 89 » و تمسّك جوى به حبل محكم حقّ تعالى ؛ و آن ، التجا و اضطرار است با صحّت افتقار به حقّ تعالى در هر نفس كه حقّ - جلّ و علا - به مفاد أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ « 90 » ، اجابت و اعانت و نصرت فرمايد تو را بر « ابليس » . بعد مىفرمايد : مغرور نسازد تو را زينت دادن « ابليس » طاعات را بر تو ؛ زيرا كه باز مىكند بر تو نود و نه باب از خير را ، تا آنكه ظفر يابد به تو در مرتبهء مائه « 91 » ؛ يعنى چنين تصوّر نكنى كه فعل « ابليس » نسبت به تو تمام اغوا و وسوسه در معصيت است ، بلكه نسبت به مجاورين و مطيعين كه مايل به عبادات و خيرات مىباشند ، وسوسه و اغوا در كثرت طاعت مىكند ، تا آنكه آخرالامر ، واقع سازد او را در معصيتى كه خيريّت اين همه طاعات ، وفا به شرّيّت آن نتواند نمود ، بلكه تمام طاعات كثيرهء تو را فاسد سازد ؛ مثل ريا و عجب و غرور كه از كثرت طاعات حاصل مىشود ؛ و هريك از اين سه ، كلّى اعمال را فاسد و باطل مىكند كه آن اعمال ، و بال گردد بر عامل ؛ بزرگى فرموده : « بيهوده طاعتى كه تو را به عجب آرد ، و مبارك معصيتى كه تو را به عذر آرد » : « گر نماز و روزه مىفرمايدت * نفس مكّار است ، فكرى بايدت » « 92 » پس ، حضرت امام ص مىفرمايد : بر تو باد به مقابله كردن « ابليس » به خلاف او ، و منع كردن نفس را از طريق او ، و ضدّيّت هواى او اگرچه در طاعت باشد ؛

--> ( 89 ) - چنگ زدن ، متمسّك شدن ( 90 ) - به منهج اوّل ، صفحهء 301 رجوع شود . ( 91 ) - صدم ( 92 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 205 سطر 8 رجوع شود .